Yargıtay: Aile Mahremiyetini Sürekli Anlatan ve Eşinin Dedikodusunu Yapan Koca Boşanmada Tam Kusurlu

Boşanma davalarında kusur, yalnızca "kim haklı" sorusunun cevabı değildir; nafaka, maddi ve manevi tazminat gibi mali sonuçların da anahtarıdır. Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin 4 Eylül 2026'da basına yansıyan kararı bu yüzden dikkat çekti: Daire, aile mahremiyetine ilişkin konuları sürekli biçimde çevresine anlatan ve eşi hakkında dedikodu yapan kocayı boşanmada "tam kusurlu" buldu. Kararın bir başka önemli yönü, istinaf mahkemesinin "çift birlikte yaşamaya devam ettiğine göre kusurlar affedilmiştir" şeklindeki gerekçesinin bozulmuş olmasıdır.

Olay: Gümüşhane'den Yargıtay'a Uzanan Dava

Basına yansıyan bilgilere göre uyuşmazlık, Trabzon'da yaşayan Verda ve Peyami N. çiftinin karşılıklı açtığı boşanma davalarından doğdu. Davaya ilk derecede Gümüşhane Kelkit Aile Mahkemesi baktı.

İlk derece mahkemesi yaptığı yargılamada erkeğin;

• aile mahremiyetine ilişkin konuları süreklilik gösteren biçimde akrabalarına ve çevresine aktardığını,
• eşi hakkında dedikodu yaptığını,
• ortak konutun ihtiyaçlarını ve ev giderlerini karşılamadığını,
• eşine hakaret ettiğini

tespit etti. Kadının kusuru olarak ise evlilik sürerken erkeği ortak konuta almaması kaydedildi. Mahkeme bu tabloyu tartarak erkeği ağır kusurlu, kadını daha az kusurlu buldu ve boşanmaya hükmetti.

İstinaf Mahkemesi: "Birlikte Yaşamaya Devam Etmek Af Sayılır"

Karar, nafaka yönünden Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'ne taşındı. İstinaf mahkemesi, tarafların yargılama sırasında bir süre daha aynı evde yaşamaya devam ettiğini öğrenince tabloyu tersine çevirdi: Birlikte yaşamayı sürdürmeyi, erkeğin önceki davranışlarının affedildiğinin işareti saydı. Bu yaklaşımla erkeğin kusurlarını değerlendirme dışı bıraktı, kadını eşini eve almadığı için tam kusurlu ilan etti ve erkeğin boşanma davasını kabul etti.

Bu gerekçe, uygulamada "affedilen olayların kusur olarak ileri sürülemeyeceği" ilkesine dayanır. Türk Medeni Kanunu m.166/1'deki evlilik birliğinin temelinden sarsılması sebebine dayanan davalarda mahkemeler, taraflardan birinin diğerinin davranışını affettiğine ya da en azından hoş gördüğüne kanaat getirirse o olayı kusur hesabına katmaz. İstinafın yaptığı, birlikte yaşamayı bu anlamda bir "af" belirtisi olarak okumaktı.

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi: Süreklilik Gösteren Mahremiyet İhlali Affedilmiş Sayılmaz

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi istinaf kararını bozdu. Daire, erkeğin aile mahremiyetine ilişkin konuları süreklilik gösteren biçimde çevresine aktarmasının, ev giderlerini karşılamamasının ve eşine yönelik hakaretlerinin evlilik birliğini temelinden sarsan kusurlar olduğunu belirtti. Basına yansıyan değerlendirmeye göre birlikte yaşamaya devam edilmiş olması, süreklilik gösteren ve devam eden bu davranışların affedildiği anlamına gelmez; af, sona ermiş ve tekrarlanmayan bir olay için söz konusu olabilir.

Sonuçta Daire;

• erkeğin tam kusurlu olduğuna,
• kadının açtığı boşanma davasının kabulüne, erkeğin açtığı davanın reddine,
• erkeğin nafakaya ilişkin temyiz itirazlarının reddine ve nafaka yükümlülüğünün korunmasına

karar verdi.

Boşanmada "Af" Ne Zaman İşler?

Af, Türk Medeni Kanunu'nda ayrı bir maddeyle düzenlenmiş değildir; Yargıtay içtihadıyla şekillenmiş bir ilkedir. Özü şudur: Eşlerden biri, diğerinin belirli bir davranışını bilerek hoş görmüş ve evliliği sürdürme iradesini açıkça ortaya koymuşsa, o davranışı sonradan boşanma sebebi ve kusur olarak ileri süremez. Uygulamada af, çoğunlukla şu belirtilerden çıkarılır:

• Olaydan sonra tarafların barışması ve evlilik hayatına normal biçimde devam etmesi,
• Olayı bilen eşin karşı tarafa yazılı veya sözlü olarak "geçmişi kapattığını" bildirmesi,
• Olaydan sonra ortak tatil, ortak yatırım gibi evliliği sürdürme iradesi gösteren fiili adımlar.

Buna karşılık Yargıtay, affın tekrarlanmayan, tamamlanmış bir olay için söz konusu olabileceğini; davranış devam ediyorsa ya da barışma sonrasında yeniden yaşanıyorsa af savunmasının geçerli olmayacağını kabul eder. Bu davada da belirleyici olan nokta, mahremiyet ihlalinin "süreklilik gösteren" bir davranış olmasıydı. İstinaf mahkemesi birlikte yaşamayı af olarak yorumlarken bu süreklilik unsurunu gözden kaçırmış, Yargıtay ise tam da bu gerekçeyle kararı bozmuştur.

Yargıtay'ın Kusur İçtihadında Benzer Örnekler

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin yerleşik uygulamasında aşağıdaki davranışlar evlilik birliğini temelinden sarsan kusurlar arasında sayılır:

Kusur değerlendirmesi her zaman iki taraflıdır. Bu davada kadının eşini eve almaması bir kusur olarak kaydedilmiş, ancak erkeğin devam eden ve daha ağır davranışları karşısında Yargıtay kadını kusursuz kabul etmiştir. Bir başka deyişle mahkemeler her olayı tek tek değil, evlilik boyunca oluşan tabloyu bütün olarak tartar.

Karar Ne Anlama Geliyor?

1. Dedikodu ve mahremiyet ihlali artık "sıradan geçimsizlik" değil

Yargıtay uzun süredir eşe hakaret, aşağılama ve güven sarsıcı davranışları kusur olarak kabul ediyor. Bu karar, aile içi meselelerin sürekli olarak akrabalara ve üçüncü kişilere taşınmasını da aynı ağırlıkta bir kusur olarak somutlaştırıyor. Evlilik içinde yaşananların dış çevreye aktarılması, eşin sadakat ve saygı yükümlülüğü (TMK m.185) çerçevesinde değerlendiriliyor.

2. "Birlikte yaşamaya devam ettiniz, affettiniz" savunması sınırlanıyor

Af savunması, boşanma davalarında sık kullanılan bir stratejidir. Karar, süreklilik gösteren davranışlarda bu savunmanın işlemeyeceğini gösteriyor. Aynı çatı altında kalmaya devam etmek, ekonomik zorunluluk, çocuklar ya da başka bir yer olmaması gibi nedenlerle de açıklanabilir; tek başına af anlamına gelmez.

3. Kusur oranı mali sonuçları belirliyor

Kusur oranı değiştiğinde nafaka ve tazminat tablosu da değişir. Aşağıdaki tablo, TMK'daki temel bağlantıyı özetler:

Bu davada istinafın kadını tam kusurlu bulması, kadının nafaka hakkını tümüyle ortadan kaldıracaktı. Yargıtay'ın bozması bu sonucu tersine çevirdi ve erkeğin nafaka yükümlülüğü sürdü.

Boşanma Sürecindeki Bireyler İçin Pratik Çıkarımlar

• Delil önemli: Aile mahremiyetinin ihlali çoğu zaman tanık beyanı, mesajlaşma kayıtları ve sosyal medya paylaşımlarıyla ispatlanır. Bu tür olayları tarih ve tanık bilgisiyle not etmek dava aşamasında işe yarar.
• Birlikte yaşamak kusuru silmez: Ayrılmadan önce ekonomik ya da ailevi nedenlerle aynı evde kalmaya devam etmek, karşı tarafın devam eden kusurlarını affettiğiniz anlamına gelmez. Yine de bu durumun dilekçede açıklanması, af savunmasını baştan zayıflatır.
• Kusur ve nafaka bağlantısını bilin: Nafaka miktarı için nafaka hesaplama aracımızı, kusur ilkesinin nasıl işlediğini görmek için çekişmeli boşanma dava dilekçesi yazımızı inceleyebilirsiniz.
• Davanın süresi ve aşamaları: Kusur tartışmalı davalar üç dereceden geçebildiği için uzun sürer; süreç hakkında çekişmeli boşanma davası ne kadar sürer yazısına ve boşanma davası rehberimize göz atabilirsiniz.

Kararın Sınırları

Bu karar, somut dosyadaki olgulara dayanan bir temyiz kararıdır; her dedikodunun ya da her aile içi paylaşımın otomatik olarak tam kusur doğuracağı anlamına gelmez. Yargıtay'ın vurgusu, davranışın süreklilik göstermesi, evlilik birliğini sarsacak ağırlıkta olması ve diğer kusurlarla (ev giderlerini karşılamama, hakaret) birlikte değerlendirilmesidir. Basına yansıyan haberlerde kararın esas ve karar numarası ile Resmî Gazete'de yayımlanıp yayımlanmadığına ilişkin bilgi bulunmamaktadır; kararın tam metni için Yargıtay Karar Arama sistemi takip edilebilir.

Sonuç

Yargıtay 2. Hukuk Dairesi'nin bu kararı iki mesaj veriyor: Aile mahremiyetini sürekli biçimde dışarıya taşımak boşanmada tam kusur nedeni olabilir ve birlikte yaşamaya devam etmek bu tür devam eden davranışları affetmiş sayılmak için yeterli değildir. Boşanma aşamasındaki bireyler için kusur değerlendirmesi nafaka ve tazminat haklarını doğrudan etkilediğinden, olayları belgeleyerek ve kusur-nafaka ilişkisini bilerek hareket etmek önem taşıyor. Bu yazı genel bilgilendirme amaçlıdır; somut dosyanız için bir avukattan hukuki yardım alabilirsiniz.